Dat is veel meer waard. - Ik weet het.
Ik heb iets voor u meegebracht.
U bent het niet vergeten. - Natuurlijk niet.
Amir, de ambitieuze verhaaltjesschrijver. Wat een genoegen.
Dag meneer de generaal.
Ze zeggen dat het binnenkort gaat regenen.
Niet te geloven, niet?
Weet je wat, jongen?
Ik begin jou graag te mogen.
Jij bent een deftige jongen.
Maar zelfs deftige jongens moeten af en toe op hun plaats gezet worden.
Ik moet je eraan herinneren dat jij tot de opperklasse behoort.
Hier is iedereen een verhaaltjesschrijver.
Breng mijn groeten over aan je vader. - Natuurlijk.
Het lijkt haast onmogelijk. - Dank u wel.
Ik moet ervandoor. Een goeie dag verder.
Wat scheelt er?
Niets.
De generaal.
Alles in orde?
Gaat het?
Moet u vaak hoesten? - Ja.
Van waar bent u? - Opgegroeid in Michigan. Ik kwam hier studeren.
Eens je de Californische zon gewoon bent... - Van waar komt uw familie?
Mijn familie komt oorspronkelijk uit Rusland.
Excuseer.
Hoe voelt u zich? - Hetzelfde.
We hebben uw uitslag.
Anaplastisch carcinoom.
De burgers van Kabul waren skeletten geworden.
Skeletten die dingen verkochten op de avondmarkt.
Skeletten die veel kopjes sterke thee dronken.
Skeletten die kaart speelden in het maanlicht.
Ze waren net als hun verleden geworden.
Hun tanden rammelden in hun kaken.
Salaam, zegden ze.
Welkom thuis.
Dit is het boek waaraan ik bezig ben.
Het heet "Het grenenhout van Kabul".
Een mooie titel.
Schrijf maar verder.
Dit was het einde.
Dat is toch geen einde?
Het is mijn verhaal. Ik laat het eindigen zoals ik wil.
Ik heb genoeg van die machines. Ik wil dat je me morgen naar huis haalt.
Dokter Amani heeft gezegd... - Het is niet zijn beslissing.
Hoe gaat het, mijn vriend?
Jullie hadden de moeite niet moeten doen. - Het is geen moeite.
Het is helemaal geen moeite.
Als je iets nodig hebt, vraag het me zoals je het aan een broer zou vragen.
Jullie bezoek...
maakt me gelukkig.
Hoe gaat het met jou, Amir? Heb jij niets nodig?
Nee dank u, meneer de generaal.
Excuseer me.
Bedankt voor de mooie bloemen.
Het spijt me zeer.
Ga maar terug naar binnen, of je vader wordt kwaad op me.
Ik heb moeten huilen om je verhaal.
Heb je het gelezen?
Dat is ons geheim.
Ons geheim.
Kan ik nog iets voor je doen?
Nee jongen, dank je.
Misschien wil jij iets voor mij doen?
Ik zou graag willen dat je een huwelijksaanzoek doet.
Ik zou willen dat je generaal Taheri om de hand van zijn dochter vraagt.
Ben je dat zeker?
Ik ben nog nooit over iets zo zeker geweest.
Geef me de telefoon en mijn adresboekje.
Nu onmiddellijk? - Wanneer anders?
Hallo, generaal.
Veel beter, dank u.
Het was heel vriendelijk van u om me te komen bezoeken.
Ik bel om te vragen...
of u morgen wat tijd kunt vrijmaken.
Ik zou u graag komen opzoeken.
Ik wil een eerbare zaak met u bespreken.
Om 9 uur? Uitstekend.
Tot morgen.
Ga maar naar huis. Ik bel je binnen een uur.
Veel geluk.
De generaal is akkoord. - Is hij akkoord?
Maar Soraya wil eerst met je spreken. - Waarover?
Hoe zou ik dat weten? Ze wil met jou praten.
Goed, ik kom er aan.
Hoe gaat het met je?
Kom binnen en drink wat thee. - Bedankt.
Hij kwam niet om thee te drinken.
Om het even. We gaan een wandelingetje maken.
Je wil toch wel trouwen?
Met mij, bedoel ik. - Natuurlijk wil ik dat.
Het is alleen maar... Ik wil je iets zeggen.
Iets wat je moet weten.
Ik wil dit niet met geheimen beginnen.
Wij woonden in Virginia, voor we hierheen kwamen.
We gingen daar weg omdat...
ik met een Afghaanse man was weggelopen.
Ik was achttien, als dat een verontschuldiging kan zijn.
We hebben bijna een maand samengewoond.
Alle Afghanen in Virginia praatten erover.
Uiteindelijk vond mijn vader ons. Hij stond plots aan de deur, en...
hij dwong me om naar huis te komen.
Ik was hysterisch, en...
ik zei hem dat ik hem haatte.
Een paar weken later verhuisden we naar Californië.
Ik heb een heel lange tijd niet tegen mijn vader gesproken, en nu...
Nu heb ik het gevoel dat hij de reden is waarom ik hier ben.
Vind je het erg wat ik vertelde?
Een beetje.
Maar niet erg genoeg om van gedachten te veranderen?
Nee.
Helemaal niet.
Ik zou vandaag nog met je trouwen als dat kon.
Wat zie je?
De rest van ons leven.
Wat zijn ze grappig.
Ze zijn gek.
Dit is een grappige foto.
Ze zijn zo lief.
Wil je me naar bed helpen? - Natuurlijk.
Ik breng je je morfine en een glas water.
Niet nodig. Ik heb geen pijn vanavond.
Kom hier, mijn dochter.
Het zal niet gemakkelijk zijn.
Maar je moet komen, Amir.
Goed dan. - Je bent een goed mens.
Tot ziens, mijn vriend. - Tot ziens.
Alles in orde?
Ik moet naar Pakistan gaan.
Rahim Kahn is ernstig ziek. - De vriend van je vader?
Is het daar wel veilig?
En de tournee voor je boek dan?
Ik zou nooit een boek geschreven hebben was Rahim Kahn er niet geweest.
Peshawar, Pakistan.
Het is vreselijk wat er in uw land gebeurt.
Afghanen en Pakistanen zijn als broeders. Moslims moeten moslims helpen.
Deze wijk noemen ze Afghanenstad.
Het lijkt wel de Kocheb-morgha in Kabul.
Welkom, mijn jongen.
Jij bent een man geworden.
De dochter van generaal Taheri.
Zij is een echte schoonheid.
Hebben jullie kinderen?
Nee.
We hebben geprobeerd, maar...
Blijkbaar zal dat niet lukken bij ons.
Bedankt.
Hoe lang ben je al in Pakistan?
Iets minder dan een jaar. Kabul is niet meer veilig voor mij.
Is de Taliban zo erg als beweerd wordt? - Veel erger.
Heel wat erger. Ze laten je geen mens meer zijn.
Ze hebben zelfs verboden om met vliegers te spelen.
Ik heb iets voor je.
Wat is dat?
Kijk maar eens.
Voor Rahim Kahn...
die naar mijn verhalen luisterde...
voor ik wist hoe ik ze moest neerschrijven.
Dit is een grote eer, Amir.
Dank je wel.
Kom met mij mee naar Amerika.
Daar vinden we een goede dokter voor je.
Constant ontwikkelen ze daar nieuwe behandelingen.
Ik denk het niet, Amir.
Jij bent aangestoken door het Amerikaans optimisme.
Er bestaat nog zoiets als Gods wil.
Luister naar me.
Ik liet je niet naar hier komen om over mijn gezondheid te klagen.
Vergeef me, lieve Amir.
Vergeef me voor wat ik je zal zeggen.
Hassan is dood.
Hoe dan?
Je weet dat ik voor je vaders huis zorgde toen jullie vertrokken waren.
Geen van de bedienden die ik inhuurde bleef er langer dan een jaar.
Sommigen waren oneerlijk, anderen waren lui.
Enkele jaren geleden ging ik Hassan opzoeken.
En ik bracht Hassan en zijn gezin met me mee naar huis.
Zijn vrouw Farzana...
en zijn zoon Sohrab.
Rostam en Sohrab.
Blijkbaar zag hij daar een goed voorteken in.
Hassan zorgde ervoor dat het huis geen ruïne werd.
Farzana maakte het eten klaar.
Alles ging goed.
Heel goed zelfs.
Toen mijn gezondheid me in de steek liet...
- in het ziekenhuis in Afghanistan kon men me niet helpen, dus -
kwam ik naar hier.
Toen ik een paar weken vertrokken was kwam de Taliban naar het huis.
Hassan zei hen dat hij op het huis paste voor mij.
Ze noemden hem een leugenaar en een dief, net als alle Hazaras.
En bevolen hem om tegen de avond samen met zijn gezin te vertrekken.
Hassan wilde niet vertrekken.
Dus namen ze hem mee de straat op...
en deden hem neerknielen.
En schoten hem in het achterhoofd.
Farzana kwam schreeuwend op hen toegelopen...
Ze schoten haar ook neer.
En de jongen?
Sohrab?
Hij zit in een weeshuis.
In Karteh-Seh.
Een week voor hij stierf stuurde Hassan dit naar mij.
Het is voor jou.
Hij heeft zichzelf leren lezen en schrijven.
Hij wilde je geen brief schrijven vooraleer hij dat behoorlijk kon doen.
Je moet naar Kabul gaan.
Ik heb voor een chauffeur gezorgd. Een goede man.
Ik kan niet naar Kabul terugkeren.
Kun je niet iemand in mijn plaats sturen? Ik zal alles wel betalen.
Het gaat hem niet om het geld.
Jij bent een verhaalschrijver.
Een stuk van jou is altijd op zoek naar een verhaal.
Ali's eerste vrouw kwam uit Jaghori.
Wat heeft dat ermee te maken?
Na vijf jaar liet ze hem kinderloos achter.
En trouwde met een man uit Khost.
Ze kreeg drie dochters bij die man.
Begrijp je wat ik je probeer te vertellen?
Ali was onvruchtbaar.
Hij had Hassan toch? - Hij bracht hem groot. Hij was zijn vader niet.
Je vader hield van jullie beiden. Omdat jullie allebei zijn zonen waren.
En daarom...
Sohrab is je neef. - Ik geloof niet wat je vertelt.
Dat doe je wel.
En dat is wat je bang maakt.
Jij zegt me...
dat mijn vader...
al die jaren lang...
tegen me gelogen heeft.
Denk toch even na.
Het enige wat een man in die tijd had was zijn eer, zijn goede naam.
En als de mensen zouden gaan roddelen...
Hij heeft tegen me gelogen. - Hij heeft tegen jullie beiden gelogen.
En nu is er een kans om dat goed te maken.
In de naam van de goedgunstige, genadige God.
Amir agha, met mijn diepste eerbied.
Mijn vrouw, mijn zoon en ik bidden dat deze brief u in goede gezondheid aantreft...
en in het licht van Gods genade.
Ik hoop op een dag één van uw brieven in mijn hand te houden...
en te lezen over uw leven in Amerika.
Ik probeer Engels te leren, maar het is een moeilijke taal.
Maar op een dag, agha...
Ik mis uw verhalen.
Ik voeg hier een foto bij van mezelf en mijn zoon Sohrab.
Hij is een goede jongen.
Rahim Kahn en ik leerden hem lezen en schrijven. Zodat hij niet zo dom opgroeit als zijn vader.
En wat kan hij goed schieten met die katapult die jij me gaf.
Maar ik ben bang voor zijn toekomst, Amir.
Het Afghanistan uit onze jeugd is al lang dood.
De vriendelijkheid is uit het land verdwenen...
en je ontkomt niet aan de moordpartijen.
Altijd die moordpartijen.
Ik droom dat God ons naar betere tijden zal leiden.
Ik droom dat mijn zoon opgroeit en een goed mens wordt.
Een vrij mens.
Een belangrijk mens.
Ik droom dat er weer bloemen bloeien in de straten van Kabul...
dat er weer muziek klinkt in de samowarhuizen...
en dat er weer vliegers door de lucht zweven.
En ik droom dat u op een dag naar Kabul terugkeert...
om het land van onze jeugd weer te zien.
Als u dat doet, zult u zien dat een oude, trouwe vriend op u wacht.
Moge God altijd met u zijn.
Hassan.
Heb ik je wakker gemaakt?
Is alles goed met je?
Ik moet je een verhaal vertellen.
Hoe heet hij?
Hou op met eraan te wriemelen.
Waarom moet ik een valse baard dragen?
Weet je wat de Taliban met je zal doen als je geen baard draagt?
Waarom kom je naar Afghanistan terug?
Om je vaders land te verkopen, en het geld op te strijken?
Ik kom hier niets verkopen.
Ik ga naar Kabul om een jongen te zoeken.
Een jongen?
Deze jongen?
Deze Hazarajongen?
Wat betekent hij voor je?
Zijn vader betekende veel voor me.
Hij is de man op de foto.
Hij is dood.
Was hij een vriend van je?
Hij was mijn broer.
Ik voel me toerist in mijn eigen land.
Je bent hier altijd een toerist geweest. Je wist het gewoon niet.
Wat is er met de bomen gebeurd?
De Russen hebben ze omgehakt.
Weet je wat ze daar doen?
Verkoopt hij zijn been?
Je krijgt er mooi geld voor.
Daar kun je je kinderen een paar weken mee te eten geven.
Wat ruik ik hier? - Diesel.
De stroom valt hier constant uit dus gebruiken de mensen generators.
Weet je nog hoe deze straat vroeger rook?
Naar kebab.
Naar lamskebab.
Opgepast.
Baardpatrouille.
Wat scheelt er met jou?
Waarom?
Je mag hen nooit aanstaren.
Begrepen?
Nooit.
Goeiedag.
We zijn op zoek naar deze jongen.
Het spijt me, ik heb hem nog nooit gezien.
Je hebt nauwelijks naar de foto gekeken.
Ik ken hier alle kinderen. Dit kind komt me niet bekend voor.
En als u me nu toestaat...
Wij willen hem geen kwaad doen. - Ik zeg u dat hij hier niet is.
Willen jullie nu weggaan, alstublieft?
Wij zijn geen Taliban. Hij wil die jongen naar een veilige plaats brengen.
Ik heb Sohrab's vader gekend.
Zijn naam was Hassan.
Er is hoop voor die jongen, meneer.
Een uitweg.
Ik wil hem meenemen naar Amerika.
Ik ben zijn oom.
Wat ik u ga vertellen is niet prettig.
Ik vertel het u, omdat ik u geloof.
Er is een talibanfunctionaris...
die om de één of twee maand langskomt.
Hij brengt geld mee.
Niet veel, maar toch beter als niets.
Normaal gezien neemt hij een meisje mee.
Maar niet altijd.
En laat u dat gebeuren?
Welke keuze heb ik?
U bent hier directeur.
U moet deze kinderen beschermen. - Ik kan niets doen.
U verkoopt kinderen!
U bent hier om ze te beschermen. - Ik weet het!
Ik ben hier om ze te beschermen. - Ga zitten.
En u, broeder?
U komt hier om één jongen te redden.
Om hem mee te nemen naar Amerika en hem een goed leven te geven.
Dat lijkt u een heldhaftige daad.
Maar wat met de andere tweehonderd kinderen?
Die zal u nooit meer terugzien.
U zal hen 's nachts nooit horen huilen.
Ik heb al mijn spaargeld in dit weeshuis gestopt.
Al wat ik bezat of geërfd heb, heb ik verkocht om deze godvergeten plek te runnen.
Denkt u dat ik geen familie heb in Pakistan of Iran?
Ik had kunnen vluchten, net als iedereen.
Als ik hem één kind weiger, dan neemt hij er tien.
Dus laat ik hem één kind meenemen...
en laat ik het oordeel aan God over.
Ik neem zijn smerig geld en ga naar de bazaar om eten voor de kinderen te kopen.
Dacht u dat ik zijn rotgeld voor mezelf hield?
Bekijk me eens.
Kijk dan.
Wat gebeurt er met de kinderen die hij meeneemt?
Soms komen ze hier terug.
Maar meestal niet.
Wie is hij?
Hoe kan ik hem vinden?
Ga morgen naar het Ghazi-stadion.
U zal hem in de pauze wel zien.
Hij houdt dan een toespraak.
Vertrek nu, alstublieft. U hebt de kinderen bang gemaakt.
We zouden hier beter weggaan.
Ik wil nog naar één iets gaan zien. - Niets van wat je je herinnert is er nog.
Het is beter dat je het vergeet.
Ik wil niet langer vergeten.
Wil je hier nog blijven?
Nee, maar we moeten wel.
Dat moet hem zijn.
Broeders en zusters.
We zijn hier vandaag om de Sharia uit te voeren.
We zijn hier om de wet uit te voeren.
We luisteren naar wat God zegt en we gehoorzamen. En wat zegt God?
Dat elke zondaar moet gestraft worden zoals dat bij zijn zonde past.
Dat zijn niet mijn woorden noch de woorden van mijn broeders.
Dat zijn de woorden van God.
En welke straf past bij de overspelige?
Hoe straffen wij degenen die de heiligheid van het huwelijk onteren?
Wat doen wij met degenen die God niet gehoorzamen?
Hoe beantwoorden wij degenen die stenen gooien naar de ramen van Gods huis?
Wij zullen die stenen teruggooien.
Mijn vriend, kan ik u even spreken?
We zouden iets met uw broeder willen bespreken.
Persoonlijke zaken.
Ik blijf in de auto wachten. Dit zijn jouw zaken.
Bedankt om me te helpen.
Goeiedag. Is hier iemand?
Men had me gezegd om hierheen te komen.
Kom binnen.
Dank u.
Zo zacht.
Ga zitten.
Zitten.
Goeiedag.
Ik denk dat dit een vergissing is.
Ik kwam om uw vriend te spreken.
De man die de toespraak hield in het stadion.
Die heeft iets anders te doen.
Je kan die nu wel afdoen.
Wat bedoelt u?
Doe die baard af.
Eén van de beste die ik al gezien heb.
Doe die tulband af.
Kom je uit Amerika?
Ja.
Ik ben op zoek naar een jongen. - Zijn we dat niet allemaal?
Ik heb begrepen dat uw vriend hem hierheen bracht.
Zijn naam is Sohrab.
Laat mij je iets vragen.
Wat doe jij in die hoer Amerika?
Waarom ben je niet hier?
Om samen met je moslimbroeders je land te dienen?
Ik ben hier al een hele tijd weg.
Is dat een antwoord? - Nee, meneer.
Ze zeggen dat dit geen antwoord is.
Ik ben hier alleen maar voor de jongen.
Wil je hem zien? - Ja.
Kom hier, jongen.
Wat een getalenteerde Hazarajongen.
Laat ons alleen.
Ik heb me altijd afgevraagd wat er met je vader is gebeurd.
Wat had je gedacht?
Dat ik je met die valse baard niet zou herkennen?
Ik herkende je meteen toen ik je in het stadion zag.
Ik vergeet nooit een gezicht.
Assef? - Lieve Amir.
Wat doe jij hier? - Ik?
Ik ben hier thuis.
De vraag is wat jij hier doet.
Ik wil de jongen met me meenemen.
Wil je mijn raad?
Scheer je hier weg. Daar ben je goed in.
Ik ga niet weg zonder Sohrab.
Waarom?
Vind je hem te goed voor dit land?
Wat weet jij over Afghanistan?
Jij was er niet toen de communisten de mullah doodschoten en in de moskeeën pisten.
Dit land was als een prachtig huis dat volgestouwd was met afval.
Wij ruimden het afval op. Wij stelden wetten en gerechtigheid in.
Ik heb jullie wetten gezien, en jullie gerechtigheid.
En ik neem de jongen met me mee. - Neem hem dan.
Maar ik heb niet gezegd dat je hem gratis meekreeg.
Hou op.
Hou op met hem pijn te doen. - Leg dat neer Hazara! Jij bent de volgende!
Leg dat neer!
Haal het eruit!
Haal het uit mijn oog!
Achter hen aan!
Dood hem!
Ga terug naar je familie.
Bent u Amir? - Ja, dat ben ik.
Rahim Kahn heeft dit voor u achtergelaten.
Waar is hij heen?
Ik heb het hem niet gevraagd.
Komt hij nog terug?
Hij heeft ons verlaten, mijn kind.
Je zal je spelletje verliezen.
Sohrab?
Trek uw schoenen uit, broeder.
Vergeef me.
Ik dacht dat ik je kwijt was.
Hij kwam me 's morgens altijd halen voor het gebed.
Ik wilde niet meer dat hij dat deed.
Hij zal dat niet meer doen, Sohrab.
Ik zweer het je.
Hij kan je niets meer doen.
Zijn uw ouders dood?
Ja.
Weet u nog hoe ze er uitzagen?
Ik heb mijn moeder nooit gekend.
Maar ik weet nog hoe mijn vader er uitzag.
Ik begin hun gezichten te vergeten.
Is dat slecht?
Hier.
Soms ben ik blij dat ze dood zijn.
Waarom?
Omdat ik niet wil dat ze me zien.
Ik ben zo vuil.
Jij bent helemaal niet vuil.
Ik zal je geen kwaad doen.
Dat is mijn vrouw.
Ik heb je gemist. - Ik jou ook.
Sohrab, dit is je tante. - Hallo, Sohrab.
We hebben allemaal op je gewacht.
Wil je je nieuwe familie ontmoeten?
Kom mee.
Vind je je kamer leuk?
Ik denk niet dat hij me één keer heeft aangekeken.
Geef hem de tijd.
Ik ben een coltrui voor hem aan het breien tegen deze winter.
De truien die ze hier verkopen gaan nog geen maand mee.
Amir, waarom bracht jij die jongen met je mee naar hier?
Welke vraag is dat nu?
Terwijl jij truien zit te breien, liefje...
moet ik zorgen voor het beeld dat de gemeenschap van onze familie heeft.
Mensen zullen willen weten waarom een Hazarajongen bij mijn dochter woont.
Wat moet ik hen vertellen?
Zegt u hen maar... - Het is al goed.
De generaal heeft gelijk.
De mensen zullen vragen stellen.
Amir. - Het is in orde.
Weet u, generaal...
Mijn vader sliep met de vrouw van een bediende.
Zij kreeg een zoon van hem. Zijn naam was Hassan.
Hassan is dood.
En de jongen die daar in die kamer slaapt, is de zoon van Hassan.
Hij is mijn neefje.
Dat kunt u de mensen vertellen als ze vragen stellen.
En nog iets, generaal.
In mijn aanwezigheid zal u hem nooit nog een Hazarajongen noemen.
Hij heeft een naam.
Hij heet Sohrab.
Kijk daar.
Excuseer me even.
Goeiedag.
Kan ik die vlieger kopen, die seh-partsja? En die spoel ook graag.
Wat vind je van deze vlieger?
Heb ik je ooit verteld...
dat je vader de beste vliegeraar van heel Kabul was?
Alle kinderen van de buurt waren jaloers van hem.
Hij joeg op de vliegers en keek nooit naar de lucht.
Men beweerde dat hij op de schaduw van de vliegers joeg.
Maar ze kenden hem niet zoals ik hem kende.
Je vader joeg niet op schaduwen.
Hij wist het gewoon.
Dat is alles.
Wil je me helpen vliegeren?
Goed dan. Het lijkt erop dat ik het alleen moet doen.
Je laatste kans.
Daar gaat ie dan.
Een goede vlieger, niet?
Wil je niet eens proberen?
Hier.
Goed vasthouden, Sohrab.
Goed zo, Sohrab.
Hij gaat goed zo.
Trekken!
Je krijgt gezelschap.
Die wil met je vechten.
Ben je het zeker?
We gaan hem een lesje leren. Kijk maar Sohrab.
Ik zal je één van je vaders lievelingskunstjes laten zien.
De goede oude stijg-en-duik-techniek.
Komaan.
Kom wat dichterbij.
Daar komt hij.
Nu pakken we hem.
Kijk, ik heb hem afgesneden! - Gewonnen!
Wat deed je? Kon je die niet rechthouden? - Sorry.
Wil je dat ik die vlieger voor je haal?
Voor jou haal ik hem duizend keer!